تا حالا شده توی دلت اون گوشه ی گوشه دلت

یه حرفی داشته باشی که مثل خوره روحت را بخوره اما نتونی با کسی در میونش بذاری

شده یه حرفی تو دلت باشه و دلت بخوای با کسی راجع بهش حرف بزنی اما نتونی

نتونی به کسی کامل و واضح بگی چته.

نتونی رک و راست بگی چی ذهنت را مشغول کرده حتی به

نزدیک ترین دوستت..

تازه مجبور باشی خودتم گول بزنی,حتی به خودت بگی به یک نفر گفتم؟

من که اصلا سر از حکمت کارای خدا در نیاوردم

یهو تو اوج لحظه های شادی و امیدواریت یه اتفاقی پیش میاد که

احساس میکنی کاخ رویاهات را متزلزل کرده گاهی هم بر عکس

خدایا بازم واسه همین ها شکرت  هرچند ازت دلگیر شدم اما بازم شکرت

این جوری هم نشون میدی من ازیادت نرفتم!

۲تا از دوستام اگه بیان اینجا اینا را بخونن مطوئنم ناراحت میشن از دستم

همین الان ازتون معذرت خواهی میکنم میدونم جفتتون خیلی وقت گذاشتین

خیلی باهام حرف زدین و سعی کردین حرف دلم را بشنوید

معذرت می خوام از جفتتون که نشد اونچه که ته ته دلم بود را براتون بگم

با اینکه خیلی دلم میخواست بهتون بگم اما خب...

راستی این برف پشت سر هم این دو روزه هم بد جور کلافه ام کرده

چند شبه می خوام وبم را اب کنم اما نمیشه

راستش دست و دلم به نوشتن نمیره

اینم یه عادت بده که من دارم مثل همه ی ما که عادتهای بد داریم

این عادت بد منم اینه که فقط وقتایی که خیلی

دلم گرفته باشه و خیلی غمگین باشم

میتونم بنویسم وقتای که این جوری نباشه راحت نمیتونم بنویسم.

یادش بخیر یه دوستی داشتم همیشه وقتایی که غمگین بودم

یا از یه موضوعی خیلی عصبانی میشدم بهم سفارش میکرد افکارم را روی کاغذ بیارم.

بلاخره ادم از هرکس یه یادگاری براش میمونه اینم یادگاریه اون دوست قدیمیه واسه من.

راستش این روزا,روزای خیلی خوبیه,بعد از مدتها واقعا روزای اروم و دوست داشتنی دارم طی میکنم.

این قدر این روزا برام لذت بخشه که

گاهی من را می ترسونه

می ترسم یه روز چشم باز کنم و ببینم این روزای خوب تموم شده

یا اصلا چشم باز کنم و ببینم همه ی این روزا توی ذهنم بوده

اما با همه ی این ترس ها

این روزا واقعا روزای خوبیه شایدم واسه همینه که

این روزها اینجا کمتر سر میزنم

حتی چند روزه نتونستم دفتر خاطراتم را هم بنویسم

اما خب امشب خودم را مجبور کردم اینجا بنویسم.

راستی یه شعرم براتون انتخاب کردم اونم احتمالا امشب میذارم.

کنار اشناییت من اشیانه میکنم

                                             فضای اشیانه را پر از ترانه میکنم

یکی سوال میکند بخاطر چه زنده ای

                                             و من برای زندگی تورا بهانه میکنم

به امید روزای بهتر